 |
 |
||||||||||||||||||
|
|
Bart Defoort De cd-release, op het W.E.R.F.-label, van dit ijzersterke postbop-collectief is voor een dezer dagen. Als voorbereiding biedt JazzLab u de kans om het gezelschap live aan het werk te zien in de composities van tenorist-sopranist Bart Defoort en gitarist Hans Van Oost : een gezonde mix van ritmisch zeer dynamische songs en ingetogen ballads, die de traditie van de fifties- en sixtiesjazz (in het geval van Bart letterlijk) nieuw leven inblazen, met de gitaar als minder conventioneel alternatief voor de piano als partner (zowel wat harmonie als ritme betreft) van de saxofoon. Een flinke dosis imroviseerruimte genereert telkens weer de nodige energie om de nummers fris en spontaan te laten klinken, wat uiteraard onmogelijk zou zijn zonder het vakmanschap en de vindingrijkheid van deze vier voortreffelijke muzikanten : Jan De Haas, drummer-percussionist, in 1982 winnaar tijdens het Jazz Hoeilaart International-concours, die ooit nog samenwerkte met o.a. Toots Thielemans, Chet Baker, Phil Wilson, Philip Catherine en Tars Lootens, Bart De Nolf, bassist, 10 jaar lang vast lid van Jacques Pelzers “Open Sky Unit”, gevolgd door het Sadi Quartet en momenteel werkzaam in een van Toots’ ensembles, Hans Van Oost, gitarist bij o.a. Richard Rousselet, Ben Sluijs en Félix Simtaine en een van de deelnemers aan Fabien Degryses album “Hommage à René Thomas” en Bart Defoort, tenorist-sopranist, lid van o.a. K.D.’s Basement Party en Octurn en actief bij het Brussels Jazz Orchestra sinds hun oprichting, 10 jaar geleden. “Merkwaardig genoeg heb ik mij pas vanaf eind ’80 - begin ’90 een volwaardig jazzmuzikant voelen worden, een proces dat ik vandaag nog steeds als ver van voltooid ervaar, en dat hopelijk tot op het einde van mijn leven. Een mens evolueert nu eenmaal, en dus, per definitie, ook de muziek die hij maakt. Voor de moderne jazzmuzikant bestaat de kunst en de uitdaging er volgens mij in om een gulden middenweg te vinden tussen wat je begrepen hebt van je muzikale voorvaderen en de nieuwe dingen die je, voornamelijk via improvisatie, ontdekt, uiteraard steeds rekenig houdend met een bepaalde logica. Pas op die manier kan je erin slagen om een eigen, geloofwaardige identiteit te creëren. Het is dan ook een van mijn grootste betrachtingen om een goed improvisator te worden, voortdurend met het volste respect voor het bestaande jazzrepertoire en –vocabularium, maar terzelfdertijd open voor alle andere muziekvormen. (…) Ook al is jazz op zich veeleisend en moeilijk te spelen, is het van belang dat het helemaal niet zo overkomt bij het publiek, zoniet creëer je een onnodige afstand. In die zin houd ik er in mijn eigen projecten van om een sterke band te hebben met logische melodieën, swingende grooves en een soort blues-feel. Jazz is een muziekvorm waarin je volledig jezelf kan zijn, met je eigen klank en ideeën. Wat mij daarbij zo fascineert, is dat je volledig in het ‘nu’ kan spelen omdat je improviseert, en vooral omdat je dat samen met anderen doet, andere individuen die net zoals jezelf in constante beweging zijn.”
Bart Defoort : tenor- en sopraansax
|
|||||||||||||||||
| footer |
